W tym przeżywaniu Triduum pojawił się mały zgrzyt: w Wielki Czwartek zadzwoniła pani prokurator i wezwała mnie na Wielki Piątek do prokuratury. Trochę się z nią poprzekomarzałem, ustanowiłem granice czasowe (nie będę siedział i czekał, bo nie mam czasu) i zgodziłem się przyjść. Pojechałem w Wielki Piątek rano i rzeczywiście (!) nie czekałem ani chwili. Pani pragnęła zobaczyć i skopiować sobie wszystkie dokumenty na temat rejestracji parafii. Nowy Prezydent Ukrainy mianował nowego Generalnego Prokuratora dla Krymu, a nowy generalny prokurator zarządził wielkie kontrolne we wszystkich możliwych dziedzinach, w tym kontrolę na temat wykonania przepisów o wolności religii. Dziwne. Na koniec spotkanie pani prokurator zapytała mnie, dlaczego tak niechętnie przyjechałem. Odpowiedziałem jej, że mogę chętnie przyjeżdżać, ale nie w Wielki Piątek. Już sobie wyobraziłem jak wzywają księdza prawosławnego do stawienia się w prokuraturze w Wielki Piątek, byłaby awantura na całe miasto.

http://picasaweb.google.com/114284911678307358483

Jak już pisałem powiało optymizmem, aczkolwiek ostrożnym, bo znając ukraińskie (a szczególnie krymskie) realia, to wszystko będzie dużo bardziej skomplikowane. Ale na zapas nie będę się martwić, czas wszystko pokaże.

W międzyczasie prawie dobiega końca remont kościoła w Kolczugino. Nadal nie dało się tam podłączyć prądu (już dziesięć miesięcy), ale dzięki uprzejmości prawosławnego proboszcza (cerkiew jest tuż obok kościoła), na razie do prac remontowych korzystamy z prądu z cerkwi. Mam nadzieję, że niedługo to wszystko uda się zakończyć. W najbliższą niedzielę będzie miało miejsce przekazanie parafii w Kolczugino do parafii w Sewastopolu. Do tej pory podlegała ona naszej parafii w Symferopolu, ale ponieważ Sewastopol nie miał żadnego dojazdu (a my kilka), biskup zadecydował o przekazaniu tej parafii pod opiekę księży z Sewastopola.

Od dłuższego czasu przymierzamy się z księdzem biskupem Piotrem (który w międzyczasie zaczął mieszkać w Symferopolu) z wizytą do prawosławnego Arcybiskupa Metropolity Krymskiego. Od kilku dni prowadziłem w tej sprawie negocjacje z jego sekretarką. Dzisiaj dostałem odpowiedź: „Metropolita może Was przyjąć najwcześniej po Wielkanocy.” Czyli za dwa miesiące. Chyba chce nam powiedzieć w ten sposób, że nie chce nas wcale wiedzieć. Nie jestem zdziwiony.

Ten sam człowiek, gdy dowiedział się, że rada miasta w Sewastopolu postanowiła oddać walący się kościół (aktualnie nieczynne już kino) katolikom, pojechał na posiedzenie rady i przeklął całe miasto do dziesiątego pokolenia. Rada oczywiście zmieniła decyzję i kościoła nie oddała.

Jak to się ma wszystko do dialogu ekumenicznego?

Okazuje się, że nawet nie było to wcale tak trudne do załatwienia. Wystarczyła jedna wizyta u dyrektora cmentarza. Obyło się bez żadnych podań i bez żadnych „prezentów”. Aż się zdziwiłem.

Chociaż była to pierwsza procesji w naszej parafii przyszło dość dużo ludzi. W sumie nie licząc Sióstr i nas było około czterdziestu osób. Obeszliśmy wkoło cmentarz idąc głównymi alejkami. Było wszystko jak trzeba (oprócz kadzidła, ale to dodamy za rok). Ludziom bardzo się podobało. Podchodzili i dziękowali.

Jutro wspomnienie wiernych zmarłych. Mamy w planie procesję na drugiej części cmentarza. Mam nadzieję, że zainteresowanie parafian będzie nie mniejsze niż dzisiaj. Chociaż pewnie będzie mniej ludzi, bo dziś niedziela, a jutro dzień pracy.

Ksiądz Piotr został przeniesiony na proboszcza wakującej parafii w Dżankoi (90 kilometrów na północ od Symferopola). Tutaj na jego miejsce ma przyjeść ks. Masim tutejszy ksiądz rok po święceniach. A do tego biskup mianował mnie dziekanem Dekanatu Krymskiego.

Ostatniego dnia rekolekcji dotarła do mnie wiadomość, że mój dziadek jest w szpitalu. A już ja wróciłem do Symferopola okazało się, że zmarł (Wieczny odpoczynek racz mu dać, Panie). Dzisiaj wieczorem ruszam do Kijowa i jutro z Kijowa do Polski na pogrzeb.

Jutro dość pracowity dzień – a wieczorem ruszamy pociągiem do Odessy, a tam cztery dni rekolekcji. Będzie w końcu trochę spokoju.

Po pierwsze na basen nie ma wejść jednorazowych, tylko karnety przynajmniej na miesiąc. Jest to o tyle zrozumiałe, że basen jest dość ekskluzywny, nowy i bardzo fajny. Niestety, żeby kupić karnet trzeba przedstawić zaświadczenie o prześwietleniu klatki piersiowej pod kątem gruźlicy, zaświadczenie od lekarza ogólnego i od dermato-wenerologa (kobiety dodatkowo od ginekologa). Wczoraj wyjątkowo wpuścili mnie bez tych zaświadczeń.

Wydawało mi się, że te zaświadczenie będzie łatwo zdobyć (w końcu jestem zdrowy). Poszedłem do przychodni i prześwietlenie klatki piersiowej zrobiłem nie tylko bezpłatnie ale i bez kolejki. Maszyna do prześwietleń wyglądała, jakby stała w tym miejscu i pracowała od co najmniej stu lat. Ale działała. Dowiedziałem się, że lekarz ogólny i dermato-wenerolog przyjmują popołudniu.

Popołudniu przyszedłem więc ponownie. Spodziewałem się, że trzeba będzie trochę poczekać, więc zabrałem ze sobą książkę. Trzeba było poczekać długo. Po ponad dwóch godzinach udało mi się dostać do pani doktor. Była miła, ale powiedziała, że takie zaświadczenie może mi dać tylko po zobaczeniu wyników mojego prześwietlenia i wyniku badań na jajeczka pasożytów. Powiedziałem, jej, że nie potrzebuję zaświadczenia, że mogę być kosmonautą, a tylko, że chcę popływać w basenie. Niestety nic się nie dało zrobić. Odszedłem więc z kwitkiem (dosłownie, bo dostałem skierowanie na badanie pod kątem tychże pasożytów). W międzyczasie dermato-wenerolog przestał przyjmować.

Dzisiaj odebrałem wynik z prześwietlenia klatki piersiowej. Wynika z niego, że jestem zdrowy. Niestety nie bardzo przybliżyło mnie to zebrania kompletu badań. Poza badaniem na pasożyty i kolejną wizytą u lekarza ogólnego czeka mnie jeszcze pewnie niespodzianka w postaci wizyty u dermato-wenerologa, który pewnie też zażyczy sobie najpierw zobaczyć komplet moich wyników na nosicielstwo wszelkich możliwych chorób. Nie ma co, pływanie nie jest prostą sprawą.

Razem ze mną z Polski przyjechali moi rodzice i wuj z ciocią. Było dużo radości i trochę zwiedzania. Niestety już pojechali.

W międzyczasie proboszcz z Dżankoj (90 kilometrów na północ od Symferopola) przeniósł się do pracy na zachodnią Ukrainę. Parafia w Dżankoj wakuje i opieka na nią przypadła w udziale mi. A więc znów trochę więcej pracy.

Zgodnie z prawem serii jakoś się wszystko tak poskładało, że w tym tygodniu mamy u nas w parafii trzy pogrzeby. Do tego w sobotę jadę na odpust do Mikołajewa (380 kilometrów w jedną stronę). A już od 19 października zaczynamy w Odessie rekolekcje. Będzie może trochę spokoju.

W sprawach budowlanych na razie swego rodzaju zastój. Czekam aż do Symferopola wprowadzi się biskup pomocniczy. Razem z nim będziemy coś się starali załatwiać. W tym czasie udało mi się pchnąć do przodu sprawę zakończenia remontu kościoła w Kolczugino (jednej z wiosek należących do naszej parafii). Jest już gotowa brygada, która pod koniec miesiąca ma się zająć tą pracą. Według wyceny ma to kosztować około dwóch tysięcy euro. Mam nadzieję, że znajdę te pieniądze zanim zaczną prace.

Zanim pojechałem do sklepu po żarówkę zadzwoniłem jeszcze do międzynarodowej kasy kolejowej i dowiedziałem się, że zamówione przeze mnie bilety z Chełma do Symferopola już są gotowe (pani wysyłała telegram do Warszawy, żeby zarezerwować miejsca). Pojechałam więc je kupić. Trwało to długo. Nie mogę zrozumieć dlaczego w kasie, gdzie podstawowym wyposażeniem jest komputer bilety międzynarodowe wypisuje się ręcznie, a komputer jest tylko używany jako kalkulator. Ciekawe! Ale na szczęście już mam bilety i teraz już prawie wszystko jest pewne, że wszystko się układa dobrze i że Rodzice i Zdziśki do mnie przyjadą.

Jak tylko wróciłem ze sklepu już zaczęli się zbierać goście na ślub. Było bardzo ładnie. Dość dużo ludzi, ciekawa atmosfera. Prawie nie gadali (w cerkwi wszyscy gadają), nikomu nie zadzwonił telefon (przed Mszą były trzy ogłoszenia, żeby je wyłączyć). Młodzi byli uśmiechnięci i wyglądali przepięknie.